Van de week zat ik bij mijn beste vriendinnetje op de bank.
Zij: "Maarre… Jij hebt ook nog steeds je weblog he? Je houdt het goed vol!"
Ik: "Ja, ik houd het aardig vol. Maar ik weet niet of dat is omdat ik het nou nog zo leuk vind, of dat ik het alleen nog doe om het vol te houden. Ik denk er de laatste tijd steeds vaker aan om te stoppen."

Het speelde al een tijdje door mijn hoofd. Na ruim zes jaar, ben ik deze weblog al een poosje zat. De lay-out (makkelijk te veranderen) en de naam (niet zo makkelijk te veranderen). Ik voel me hier niet meer zo thuis en het bloggen begint steeds meer als een verplichting te voelen. En omdat ik me niet verplicht wil voelen om te bloggen, blog ik steeds minder.

Maar wil ik dan helemaal stoppen? Nee. Ik wil nog niet helemaal stoppen. Alleen ik wil opnieuw beginnen. En dat doe ik ergens anders.

Ik heb een dip. Een hardloop dip. En daar baal ik van.

Na Start to Run heb ik geprobeerd om het goed bij te houden. Minstens twee, vaak ook drie keer per week hees ik me in mijn pakje en liep ik mijn rondje. En ik kreeg last van mijn knieen. Dus na een week rust, pakte ik de draad weer op. En ik kreeg last van mijn schenen.
Inmiddels zijn we een aantal weken verder en vooral mijn scheenbenen spelen regelmatig op. Gevolg: mijn conditie is sinds Start to Run niks verbeterd en mijn vaste rondje lijkt me steeds meer moeite te kosten in plaats van minder. En hoewel ik ook wil luisteren naar mijn lichaam (niemand zit te wachten op een blessure), baal ik dat ik niet meer vooruit kom. Ik wil nou eindelijk wel eens 5 km lopen in een half uur. In plaats van amper 4. En dan het liefst zonder dat mijn schenen de dagen daarna aanvoelen alsof ze helemaal beurs en knalblauw zijn.

Maar ik geef nog niet op. Vanavond weer een poging!

Lisa heeft weer eens één van haar beruchte verkoudheden te pakken. Zo'n verkoudheid die start met een snotneus en die uiteindelijk resulteert in dagen- en nachtenlange hoestbuien. Zodra de eerste tekenen van een verkoudheid zich aandienen, ben ik dus altijd druk in de weer met neusspray. En zodra het eerste kuchje volgt, komt de Tussikind van VSM weer uit de kast. Ze is al aan haar derde fles sinds afgelopen herfst.
Zo doe ik mijn best om de verkoudheid onder controle te houden en hoop ik weer een ziekenhuisopname wegens longontsteking of heftige luchtweginfectie te vermijden. Ze is behoorlijk gevoelig op de luchtwegen. Helaas.

Naast dat ik het dus altijd weer spannend vind als ze verkouden is, is het voor haar behoorlijk vervelend. Van het hoesten doet na een paar dagen haar hele lijfje pijn en wordt haar stem schor. Slapen lukt ook niet zo goed als je elke keer zo moet hoesten. Bij haar niet, maar ook bij mij niet. Want ik lig continu te luisteren of het wel goed gaat, overbezorgd als ik inmiddels ben.

Een tijdje geleden las ik op Twitter dat iemand de tip van haar moeder kreeg om dampo onder haar voeten te smeren, sokken aan te trekken en daarmee te slapen. Dus toen Lisa weer begon te hoesten, voorzag ik alweer een reeks slapeloze nachten. Ik besloot het eens uit te proberen, smeerde Luuf (een soort kinderdampo, gewone dampo is te sterk voor die kleintjes) onder haar voetjes, trok haar sokjes aan en onder licht protest (slapen met sokken aan is toch gek!) legde ik haar terug in bed.

En… Ze sliep als een roos! Tot 5 uur. Toen was de Luuf denk ik uitgewerkt en begon het hoesten weer. Onafgebroken. Gelukkig sliep ze er zelf doorheen. Wij niet, maar we waren al lang blij dat het de rest van de nacht zo goed was gegaan.

Misschien is het toeval en misschien ook niet. Maar vannacht doe ik het weer!

We zaten op de fiets naar oma.
Ik: "Lisa, wat zijn dat?"
Stilte. 
Zij: "Varken?"
Ik: "Nee, ze hebben geen vlekken, maar het zijn wel koeien!"

Ze geloofde er niks van. 

Op een zomerse (zater)dag is het goed toeven in het strandhuisje van mijn schoonouders.
We wilden Lisa te slapen leggen in het huisje, maar die had het veel te druk met spelen. Het meisje is zo gelukkig op het strand.

Het was een flinke klus. Maar het is klaar. Ons tuinproject.
Vorige week vrijdag legde R het gras. En ik kan niet wachten tot we er over een week echt op mogen, zodat we eindelijk echt van onze mooie tuin kunnen gaan genieten!

Kleine Lisa is echt een typische tweejarige peuter. Ze kletst de oren van ons hoofd en houdt ons zodoende regelmatig een spiegel voor. De woorden/ zinnen die je gebruikt, worden klakkeloos gepapegaaid. En niet alleen wat wij zeggen of doen wordt keurig geïmmiteerd, maar ook wat er op het kinderdagverblijf gebeurt.

Vanmorgen moest ik, vlak voordat we de deur uit moesten naar werk en kinderdagveblijf, naar het toilet. Niks bijzonders in principe. Deze keer kreeg ik echter een kijkje in de (laagdrempelige) zindelijkheidstraining van het kinderdagverblijf. Ik kwam van het toilet en werd door Lisa flink geprezen.

"Ooh mama! Goed edaan! Mama cee (wc) weest! Mama stickuh plakkuh!"

De afgelopen week genoten wij van een weekje vakantie in Duitsland met de familie van R.
Jawel, ik overleefde een hele week met mijn schoonfamilie.

We genoten drie keer per dag van een uitgebreid buffet. Waarbij ik me echt regelmatig heel erg in moest houden, want het was zo lekker allemaal! En ik wil mijn weegschaal wel een beetje te vriend houden.

Verder hebben we lekker gewandeld, gezwommen, gespeeld in de binnen- en buitenspeeltuin, stadjes bekeken, gedanst in de kinderdisco en lekker gerelaxed in de (supergrote!) hotelkamer terwijl Lisa sliep. En natuurlijk ook ontzettend veel gekletst en gelachen. Wat een heerlijke week.

Dingen waar Lisa de laatste tijd geen genoeg van kan krijgen:

• Appelaere, Zeeuwse appelsap. Het liefst uit een flesje op een terras.
• Haar nieuwe aardbeienslippers. Jammer dat het er nu een beetje te koud voor is.
• Ijs! Altijd lekker.
• Haar knuffelkonijn. Sinds een paar weken zijn ze onafscheidelijk.
• De driewieler die ze van opa en oma heeft gekregen voor haar verjaardag.

Mijn lieve oma'tje woont sinds een aantal maanden in een verzorgingstehuis. Ze vond het vreselijk om haar eigen huisje, waar ze ruim veertig jaar had gewoond, te moeten verlaten. Ze heeft het er nog steeds moeilijk mee, maar ze probeert zoals altijd om er het beste van te maken. Mijn lieve, sterke oma.

Vanmorgen waren Lisa en ik bij haar op bezoek. Een oom en tante van mij waren er ook, gezellig.
Na een poosje moest omi (zoals haar achterkleindkinderen mijn oma noemen) naar het toilet. Terwijl ze op het toilet zat, werd er op de deur geklopt. Een verzorgster kwam binnen en keek ons vragend aan. Mijn oom grapte nog dat we mijn oma hadden verstopt. Nee hoor, ze is even op het toilet.
Tot onze verbazing stiefelde de verzorgster naar de badkamer en liep plompverloren binnen.

Mijn oom, tante en ik keken elkaar met open mond aan. Kun je hier niet eens even fatsoenlijk naar de wc zonder dat er iemand zo de badkamer binnenstormt? Zelfs als ze had aangeklopt had ik het belachelijk gevonden, maar dit vond ik echt te gek voor woorden. Helaas waren we alledrie te verbaasd en overdonderd om er iets van te zeggen. Waarvoor ik me nu wel voor mijn kop kan slaan.

Privacy van de cliënten is blijkbaar niet iets dat in het betreffende verzorgingshuis hoog in het vaandel staat. :-/